cheap christian louboutin , christian louboutin sale, cheap ralph lauren, ralph lauren sale, Cheap Michael Kors, Michael Kors Australia, christian louboutin ouetlet uk Województwo Lubuskie | SlaskieZamki.pl - Pałace, dwory i zamki Dolnego Śląska

Archive for the ‘Województwo lubuskie’ Category

Sobolice – pałac

Posted in Pałac, Województwo lubuskie  by robertsulik on Maj 22nd, 2011

Sobolice (niem. Zöbelwitz)

Pierwsza wzmianka źródłowa o Sobolicach pochodzi z połowy XIII wieku, kiedy wieś była własnością rycerza Boguchwała, a następnie jego syna, Piotra. W 1360 roku ziemie te należały do księstwa głogowskiego. Przypuszczalnie, w XVI wieku dobra ziemskie w Sobolicach zostały własnością rodziny von Tschischwitz, która wzniosła tutaj dwór obronny. W 2. poł. XVII wieku sobolicki majątek został własnością Sigismunda von Kupperwolff. Kolejnym właścicielem był Krzysztof von Oertzen, który w 1824 roku odsprzedał dobra von Haugwitzom. W latach 1829-1854 Sobolice należały do majora Edwarda von Kampitz. We wsi znajdowało się wówczas 12 domów, siedziba pańska, folwark i wiatrak. Miejscowość liczyła 112 mieszkańców. W 1854 roku lub 1855 roku posiadłość w Sobolicach zakupił Gustaw von Kassel, którego syn, Guido, i wnuk, Silvius, byli kolejnymi właścicielami majątku, aż do czasów II wojny światowej. W latach 1862-1883 von Kasselowie wznieśli okazały pałac. Powstał w wyniku gruntownej przebudowy znacznie starszej budowli, której relikty w postaci sklepień kolebkowych z lunetami i kolebkowo-krzyżowych zostały zachowane w piwnicach i parterze. Wcześniejsza rezydencja została nadbudowana o piętro i rozbudowana o skrzydło zachodnie. W ten sposób powstała budowla łącząca cechy angielskiego neogotyku z romanizmem. Całość dopełniał, założony w sąsiedztwie pałacu, imponujący park krajobrazowy. Z tego samego czasu pochodzą również zabudowania folwarku.
XIX-wieczny pałac założony był na planie zbliżonym do prostokąta z prostokątnym skrzydłem dostawionym doń od zachodu. Rzut urozmaicony był wykrojem okrągłych i prostokątnych wież przylegających do głównej części od wschodu i zachodu. Dwukondygnacyjny korpus pałacu, z trzykondygnacyjnymi pseudoryzalitami i szczytami sięgającymi czwartej kondygnacji, nakryty był stromym dachem dwuspadowym. Dwuspadowe, poprzeczne dachy nad ryzalitami osiągały tę samą wysokość co dach korpusu. Skrzydło zachodnie nakryte było również dachem dwuspadowym ustawionym poprzecznie do dachu korpusu. Zaś masywne wieże nakryte były stromym dachem wielopołaciowym i czterokondygnacyjnym. Rozczłonkowaną bryłę wzbogacały dodatkowo schodkowe szczyty ze smukłymi, wysokimi sterczynami wielobocznymi na wspornikach oraz blankowania wieńczące ściany. Elewacje przeprute były rytmicznie rozmieszczonymi prostokątnymi otworami okiennymi w prostych obramieniach, a w wyższych kondygnacjach oknami ostrołukowymi i o łuku ostrym obniżonym. Elewacje wież dekorowane były dodatkowo fryzem arkadowym. Nad wejściem północnym, od strony ogrodu, poprzedzonym rozległym tarasem, umieszczony był kartusz herbowy Kasselów. Wejście główne mieściło się w ryzalicie fasady południowej. Centrum założenia zajmowała owalna klatka schodowa oświetlona oszklonym świetlikiem dachowym.

(za Zamki, dwory i pałace województwa lubuskiego)

LOKALIZACJA
51°41’31.5″N 15°51’01.5″E

wczoraj…


obecnie

Stypułów Środkowy – dwór

Posted in Dwór, Województwo lubuskie  by robertsulik on Czerwiec 7th, 2010

Stypułów Środkowy (niem. Mittel Herwigsdorf)

Dwór z pozostałością parku oraz zabudowaniami gospodarczymi m.in. gorzelnią i spichlerzem znajduje w centrum wsi, przy trasie wiodącej z Żagania do Kożuchowa biegnącej przez niegdyś okazałe podwórze, łączące część rezydencjonalną z gospodarczą. Obecnie pełni funkcję mieszkalną i jest własnością prywatną.
Początki majątku wiążą się z rodem von Unruh, który przez ponad 300 lat władał Stypułowem Środkowym. Pierwotnie renesansowy dwór obronny otoczony fosą (zasypaną w XIX w.) wzniesiono w 2. poł. XVI wieku dla Albrechta von Unruha. Przeszło sto lat później, w 2. poł. XVII wieku siedziba należała do Johanna von Mullenaua, który przebudował ją w 1683 roku na barokowy dwór o czym świadczy tablica inskrypcyjno-herbowa nad wejściem głównym. W nowym stylu przekształcono wnętrza oraz klatkę schodową. Kolejnymi właścicielami (do połowy XIX w.) byli potomkowie rodu Kalckreuth, posiadający majątki m.in. w Studzieńcu i Lubieszowie. Około połowy XIX w. posiadłość należała do Martina, majstra budowlanego z Bytomia Odrzańskiego i została przebudowana w duchu klasycystycznym. Prostokątna fasada budowli, przepruta oknami w profilowanych obramieniach, dekorowana narożnymi lizenami i gzymsami, zyskała wówczas trójkątny szczyt. W tym czasie dwór utracił swój dawny obronny charakter, zasypano fosę, zlikwidowano wały i utworzono park. Kolejnymi właścicielami majątku, aż do wybuchu II wojny światowej była rodzina Andreae, która przeprowadzając dalszą modernizację siedziby, głównie wnętrz, wyposażyła ją w dekoracyjne stropy, drewnianą okładzinę, ceramiczne kominki i klatkę schodową z kolumnami. Od strony ogrodowej dobudowano drewnianą werandę.
Dwór w stylu neoklasycystycznym, rozplanowany na rzucie prostokąta, zwrócony jest fasadą w kierunku północnym, otwarty od strony południowej do niegdyś istniejącego ogrodu i parku. Jest budowlą murowaną z kamienia i cegły, tynkowaną, dwukondygnacyjną, podpiwniczoną, nakrytą czterospadowym dachem krytym dachówką. Symetrycznie rozplanowaną siedmioosiową elewację frontową z trójkątnym tympanonem akcentuje wejścia główne ze schodami, flankowane dwoma pilastrami, pomiędzy którymi znajduje się tablica z kartuszem herbowym i inskrypcją. Układ horyzontalny podkreśla cokół oraz profilowane gzymsy: międzykondygnacyjny i koronujący w postaci fryzu zdobionego tryglifami. Wertykalizm wyznaczają lizeny na narożach oraz otwory okienne ujęte w obramienia z nadokiennikami. Elewacja ogrodowa – południowa z dwukondygnacyjną, wysuniętą przed lico ściany drewnianą werandą, znajdującą się między drugą a czwartą osią, z parterową przybudówką, opracowana jest analogicznie do fasady, lecz pozbawiona gzymsów i nadokienników. Trójosiowe elewacje boczne – wschodnia i zachodnia – z facjatami w partii dachowej opracowane są podobnie, jak fasada.

( „Zamki, dwory i pałace województwa lubuskiego”)

LOKALIZACJA
51°42’11.3″N 15°33’05.2″E

wczoraj…

obecnie

Stypułów Dolny – pałac

Posted in Pałac, Województwo lubuskie  by robertsulik on Czerwiec 7th, 2010

Stypułów Dolny (niem. Nieder Herwigsdorf)

Zespół pałacowo-folwarczny wraz z XIX-wiecznym pałacem i zabudowaniami gospodarczymi znajduje się na trasie wiodącej z Kożuchowa do Żagania, w zachodniej części wsi określanej jako Stypułów Dolny. Założenie jest wyraźnie podzielone ulicą na część południową rezydencjonalną z pałacem i pozostałością parku oraz część północno-zachodnią z zabudowaniami folwarcznymi, m.in. spichlerzem pełniącym niegdyś funkcję gorzelni, oficyną dworską i pozostałymi budynkami gospodarczymi. Obecnie pałac podzielony jest na mieszkania.
Historia pałacu wraz z założeniem folwarcznym wiąże się z rodziną von Knobelsdorff, która władała majątkiem przez przeszło trzysta lat, aż do połowy XIX wieku. Istniejący do dziś klasycystyczny pałac wraz z ogrodem i parkiem, powstał prawdopodobnie z inicjatywy Er­nesta von Knobelsdorffa ok. 1800 roku według projektu berlińskiego architekta Chrystiana Schultze. Powstanie pałacu upamiętniono na nieistniejącym dziś tympanonie wieńczącym fasadę, zdewastowanym podczas ostatniego remontu przeprowadzonego w latach 70. XX wieku.
Na początku XIX wieku wzniesiono także gorzelnię przekształconą w późniejszym czasie na spichlerz, będący obecnie najstarszym budynkiem gospodarczym. Kolejnym właścicielem majątku (od 3. ćw. XIX wieku do początków XX) był Hermann Doherr, który znacz­nie rozbudował folwark o dalsze obiekty. Parę lat przed II drugiej wojny światowej posiadłość przeszła w ręce Aleksandera Doherr-Gruschitza, dysponującego wówczas ogromnym majątkiem.
Istniejący do dziś pałac powstał ok. 1800 roku jako rezydencja wzniesiona w duchu nowego stylu – klasycyzmu. Rozplanowany na rzucie prostokąta, zwrócony jest fasadą w kierunku zachodnim, otwarty od strony wschodniej dwoma ryzalitami do niegdyś istniejące­go ogrodu i parku krajobrazowego. Jest budowlą zwartą, podpiwniczoną, dwukondygnacyjną, z ostatnią kondygnacją w formie mezzanina tzw. półpiętra. Całość nakrywa czterospadowy dach nad korpusem głównym i trójspadowy nad ryzalitami. Symetrycznie roz­planowane elewacje, frontowa i ogrodowa, są dziewięcioosiowe, a elewacje boczne siedmioosiowe. Fasadę akcentuje pięcioosiowy, boniowany, zdwojony pseudoryazlit z poprzedzonym schodami wejściem głównym, wtopionym w wysoką, biegnącą przez dwie kondy­gnacje niszę, przesklepioną zamkniętą półkoliście konchą, zdobioną kasetonami z motywem rozet. Pierwotnie pod nimi znajdował się tympanon z datą 1800 upamiętniającą rok powstania pałacu. Układ horyzontalny tworzą wysoki boniowany cokół, wydatny, profilo­wany gzyms międzykondygnacyjny i koronujący. Wertykalizm wyznaczają otwory okienne, ujęte w proste opaski z dekoracyjnymi nadokiennikami. Elewacja ogrodowa, z zaakcentowanymi narożnikami w postaci ryzalitów bocznych, jest podobnie opracowana za­równo jeśli chodzi o detal architektoniczny, jak i zdobienia. Jej symetrię podkreśla wąski jednoosiowy boniowany pseudoryzalit z wejściem, ponad którym znajduje się prostokątna rzeźbiona płycina ze sceną mitologiczną, przedstawiająca bóstwa Olimpu. Układ po­mieszczeń pierwotnie był dwutraktowy w korpusie głównym i trójtraktowy w ryzalitach. Połączony amfiladowo, z sienią na osi oraz ze schodami prowadzącymi na piętro od strony ogrodu obecnie jest znacznie przekształcony i zatracił swój pierwotny charakter. W latach 70. XX wieku przeprowadzono remont obiektu, który przyczynił się do dewastacji klasycystycznej budowli. Zdemontowano wówczas niektóre detale architektoniczne: tympanony nad wejściami elewacji frontowej i ogrodowej, wymieniono oryginalną stolarkę okienną i drzwiową, obniżono dachy, a wnętrza zaadoptowano na mieszkania. W tak okaleczonej formie pałac przetrwał do dziś.

( „Zamki, dwory i pałace województwa lubuskiego”)

LOKALIZACJA
51°42’06.3″N 15°32’07.3″E

wczoraj…

obecnie

Skibice – pałac

Posted in Pałac, Województwo lubuskie  by robertsulik on Czerwiec 7th, 2010

Skibice (niem. Peterswaldau)

LOKALIZACJA
51°46’04.8″N 15°23’15.1″E

wczoraj…

obecnie

Radwanów – dwór

Posted in Dwór, Województwo lubuskie  by robertsulik on Czerwiec 7th, 2010

Radwanów (niem. Seiffersdorf)

Dwór wraz z zabudowaniami gospodarczymi i pozostałościami po dawnym parku znajduje się w północnej części wsi, położonej przy lokalnej drodze z Ochli do Broniszowa. Pełni obecnie funkcję mieszkalną i stanowi własność prywatną.
O historii dworu i wsi wiemy bardzo niewiele. Wiadomo, że majątek w Radwanowie do XVIII wieku należał do Kościoła, a od XVIII stanowił własność książęcą. W XIX wieku nastąpił podział majątku na dwie części. Część środkowa była własnością rodziny von Eckard, która posiadała w tym czasie okazały pałac, obecnie nieistniejący. Część górna i dolna należała do rodziny Rauer, która osiedlając się w tej części wsi wybudowała prawdopodobnie w drugiej połowie XIX wieku istniejący do dzisiaj dwór wraz z zabudowaniami gospodarczymi i parkiem. Z powodu braku jakichkolwiek przekazów na temat czasu powstania dworu, jego datowanie można określić jedynie na podstawie analizy architektonicznej, wskazującej, że obiekt powstał w drugiej połowie XIX wieku. Znacznie późniejsza, zapewne z 1. ćw. XX wieku, jest dobudowana od strony ogrodu weranda i schody z balustradą tralkową.
Dwór wniesiony z cegły, tynkowany, na planie dwóch zespolonych ze sobą prostokątów, zwrócony jest fasadą w kierunku północnym, od strony południowej otwarty werandą do ogrodu. Zwarta, jednokondygnacyjna, podpiwniczona w części wschodniej bryła posiada dach naczółkowy z powiekami, kryty dachówką karpiówką układaną podwójnie w rybią łuskę. Jedenastoosiową fasadę z okazałą wystawką, w partii dachowej zakończoną falistym szczytem, akcentuje reprezentacyjny portal wejścia głównego ze schodami o dekoracyjnie opracowanych filarach zwieńczonych nastawami z płaskorzeźbionymi głowami lwów. Portal flankują częściowo wtopione kolumny dźwigające rozbudowany gzyms, urozmaicone ornamentami roślinnymi na bazach i głowicach. Analogiczna dekoracja znajduje się na wystawce ponad portalem. Dekorację stanowią narożne kanelowane pilastry i podokienne płyciny. Prostokątne okna – zapewne niegdyś ze stolarką krosnową wsparte na gzymsach – ujęte są profilowanymi opaskami z ozdobnym klińcem. Analogicznie opracowane są okna elewacji ogrodowej, lecz bez płycin podokiennych. Dziewięcioosiowa elewacja południowa, od strony ogrodu z dobudowaną murowaną werandą, której dach niegdyś stanowił balkon, posiada drugie wejście od strony wschodniej ze schodami i tralkową balustradą. W partii dachowej znajdują się dwie wystawki (okazalsza nad werandą), zwieńczone trójkątnym naczółkiem, zdobionym dekoracją floralną. Elewacje boczne opracowane są skromniej. Horyzontalizm dworu podkreśla cokół oraz profilowane gzymsy.

( „Zamki, dwory i pałace województwa lubuskiego”)

LOKALIZACJA
51°48’40.3″N 15°29’32.2″E

Otyń – zamek

Posted in Województwo lubuskie, Zamek  by robertsulik on Czerwiec 7th, 2010

Otyń (niem. Wartenberg)

Dawne założenie zamkowe znajduje się w południowo-wschodniej części Otynia, opodal rynku. Kompleks otacza od północnego zachodu park i zabudowa folwarczna od strony wschodniej. Obecnie dawny zamek znajduje się w stanie niezabezpieczonej ruiny.
W 1437 roku, jako właściciel dóbr rycerskich wymieniany jest Sigismund von Zabel (Zabeltitz). Rodzinie tej przypisuje się budowę pierwszej murowanej siedziby w Otyniu w początkach XV wieku. W wyniku konfliktu pomiędzy synami Sigismunda a księciem głogowskim – Janem II, Zabeltitzowie stracili swój majątek. W 1488 roku dobra otyńskie weszły w posiadanie Korony Czeskiej. W 1516 roku kupili je bracia Hans i Nickel von Rechenberg. Prawdopodobnie w 1519 roku Hans rozpoczął przebudowę gotyckiego zamku na siedzibę renesansową. Po śmierci ostatniego z Rechenbergów w 1610 roku dobra otyńskie przejęła jego siostra, Helena von Spritzenstein, a później jej mąż – Johann Ernest. W 1638 roku wzniósł on kaplicę, a zamek zapisał w testamencie zakonowi jezuitów, którzy przejęli go w 1649 roku. Zakonnicy przebudowali renesansowy zamek na barokowy klasztor. W 1776 roku nastąpiła kasacja zakonu jezuitów. W klasztorze utworzono Królewski Instytut Szkolny, prowadzony przez byłych jezuitów. 27 maja 1787 roku król pruski Fryderyk Wilhelm II sprzedał Otyń za 100 tys. dukatów Piotrowi Bironowi, księciu kurlandzko-żagańskiemu. Po jego śmierci, w 1800 roku otrzymała go córka Dorota, przyszła księżna Talleyrand-Dino. W 1879 roku Aleksander książę Dino, syn Doroty, sprzedał Otyń pruskiemu ministrowi spraw wewnętrznych dr. Rudolfowi Friedentalowi, po którym dobra przejęła córka Renata von der Lancken-Wackenitz, żona pruskiego ambasadora we Włoszech. Posiadała ona dobra otyńskie do 1945 roku.
Pierwszy murowany obiekt wzniesiono w XV wieku. Jego relikty zachowały się w południowym segmencie budynku bramnego, po obu stronach bramy. Nie jest znany wygląd pierwszego założenia. Przyjmuje się, że była to budowla na rzucie czworoboku otoczonego murem. W jego obrębie znajdował się budynek bramny, dom mieszkalny i prawdopodobnie wieża. XVI-wieczny zamek był budowlą założoną wokół czworokątnego dziedzińca, otoczoną fosą. Renesansowe założenie zajmowało obszar zbliżony do dzisiejszego. W jego obrębie znajdowały się budynki mieszkalne, kuchnia, piekarnia, browar, stajnia, zbrojownia.
W połowie XVII wieku jezuici przystąpili do remontu obiektu oraz budowy nowego domu dla służby. Pierwszy etap prac zakończyli w 1654 roku. W latach 1671-1681 zburzyli południowe skrzydło, wznosząc na tym miejscu nowe. Na terenie dawnej fosy wzniesiono wschodnie skrzydło założenia, przez co powiększono dziedziniec. W 1702 roku Otyń wraz z klasztorem uległ pożarowi. W 1703 roku jezuici przystąpili do przebudowy klasztoru i budowy kaplicy. Nad barokową przebudową klasztoru pracowali Giovani Simonetti i Stephano Spinetti zaś nad wystrojem barokowej kaplicy, snycerze jezuiccy, Gitfried ?am z Wrocławia, Jan Riedel ze Świdnicy i Jan Marschin z Legnicy. W latach 1708-1710 powiększono ogród. Wraz z przebudową klasztoru trwały prace nad odbudową folwarku. Prace nad barokową przebudową klasztoru trwały do 1721 roku.
W XIX wieku wykonywano niewielkie prace remontowe, polegające na przystosowaniu obiektu do potrzeb mieszkaniowych kolejnych właścicieli. Ok. połowy XIX wieku zamurowano część arkad wirydarza. Do dnia dzisiejszego budowla przetrwała w formie nadanej jej przez jezuitów podczas barokowej przebudowy.

( „Zamki, dwory i pałace województwa lubuskiego”)

LOKALIZACJA
51°50’47.3″N 15°42’43.6″E

wczoraj…

 

obecnie 

Niwiska – pałac

Posted in Pałac, Województwo lubuskie  by robertsulik on Czerwiec 7th, 2010

Niwiska (niem. Niebusch)

Zespół pałacowy w Niwiskach położony jest w południowo-zachodniej części wsi, przy drodze Zielona Góra – Żagań. Pierwotnie składał się on z położonego bardzo malowniczo, w pewnym oddaleniu od drogi, w głębi parku, pałacu oraz szeregu zabudowań gospodarczych rozlokowanych na zachód od rezydencji. Około 50 m na północ od pałacu znajdują się położone obok siebie świątynie – katolicka oraz ruina zboru ewangelickiego. Obecnie pałac jest w rękach prywatnych.
Wieś Niwiska (w źródłach wzmiankowana różnie: Nywisch, Nibisch, Niebusch czy na­wet Bergenwald) związana była przez długi czas z jednym rodem – von Berge (lub von Bergk), który wymieniany jest jako właściciel dóbr rycerskich już od XIV wieku. Taki stan przynależności wsi trwał do połowy XVIII wieku. Przyjmuje się, że z inicjatywy tej rodziny powstał też pierwszy dwór założony na planie litery „L”. Jego budowę ukończono w roku 1582, a wygląd obiektu znany jest nam dzisiaj z XVIII-wiecznego z rysunku Wernhera, na którym widzimy renesansowe założenie z charakterystycznym dla tej epoki falistym wykrojem szczytów, żywo przypominające siedzibę Kietliczów w niedalekiej Świdnicy. W 1753 roku, idąc z duchem epoki, gruntownie przebudowano całość założenia, nadając pałacowi styl barokowy. W nowym budynku wykorzystano jednak mury północnego skrzydła dawnego dworu. Przebudowę tę zainicjował najprawdopodobniej Hans Julius von Schweinitz, w którego rękach Niwiska znalazły się w roku 1742. Wówczas też dworskiemu parkowi nadano cechy angielskich założeń ogrodowych, urządzając różnorodne enklawy krajobrazowe.
Pałac w Niwiskach w wyniku barokowej przebudowy stał się założeniem na planie prostokąta, dwukondygnacyjnym, nakrytym dachem czterospadowym. Elewacje rozczłonkowane zostały lizenami, rozmieszczonymi w narożnikach i między parami prostokątnych okien. Pod koniec XVIII wieku fasadę wzbogacono o późnobarokowy portal, zamknięty łukiem koszowym i wsparty na kolumnach o kapitelach jońskich. Pośrodku łuku mięsistego nadproża umieszczono akanty stylizowane na kartusz herbowy. Nad portalem wymurowano balkon otoczony masywną balustradą. Wówczas też, najprawdopodobniej z inicjatywy Joanny von Schweinitz, wzbogacono wystrój wnętrz między innymi o sztukaterie i tapety. Pożar, jaki wybuchł w 1826 roku, częściowo zniszczył wyposażenie wnętrz. Przeprowadzane później prace i wprowadzane zmiany znacznie zatarły barokowy charakter rezydencji. Obecnie, wskutek działania wilgoci, następuje dalsza destrukcja obiektu. Odpadające wierzchnie pokrycie elewacji odsłoniło starsze warstwy tynkarskie ze wzorami boniowania diamentowego. Zachowała się także częściowo oryginalna stolarka okienna oraz drzwi wejściowe do pałacu. Przed fasadą zabytku przetrwały elementy dawnego ogrodzenia z resztkami bramy oraz czworoboczne postumenty z rzeźbionymi z piaskowca wazonami. W zaniedbanym parku czytelna jest dawna kompozycja krajobrazowa z alejkami, polanami, kanałami i stawem.

( „Zamki, dwory i pałace województwa lubuskiego”)

LOKALIZACJA
51°48’59.1″N 15°23’12.7″E

wczoraj…

obecnie

Kamionka – pałac

Posted in Pałac, Województwo lubuskie  by robertsulik on Czerwiec 6th, 2010

Kamionka (niem. Steinborn)

Zespół dworsko-folwarczny usytuowany jest w północnej części wsi Kamionka. Założenie składa się z części rezydencjonalnej, którą tworzy rezydencja wraz z parkiem, oraz podwórza gospodarczego wraz z zabudową gospodarczą. Dwór, usytuowany w centrum założenia, stanowi jego dominantę architektoniczną.
Historia wsi sięga średniowiecza. Przypuszczalnie pod koniec XIII wieku swój folwark miał tu komes Jeschko (Jeschko de Steynburn). Po 1685 roku Kamionka została własnością Hansa Christopha von Berge, pochodzącego z Niwisk, który nabył wieś od rodziny von Kottwitz z Broniszowa. U schyłku swego życia Hans przekazał Niwiska synowi Georgowi Rudolphowi, sam zaś z żoną osiadł w Kamionce, gdzie zmarł w 1721 roku. Po bezpotomnej śmierci jago syna, w 1742 roku, Kamionka wraz z Niwiskami, Kaczeńcami i Pierzwinem została własnością Hansa Juliusza hrabiego von Schweinitz, który osiadł w Niwiskach. Dobra kolejno dziedziczył jego syn, Hans Friedrich von Schweinitz, i wnuk, Hans Melchior von Schweinitz. Około 1844 roku Kamionka weszła w skład majętności barona von Tschammer-Quarnitz z Broniszowa. W XIX i na początku XX wieku kolejnymi właścicielami byli: von der Hölle, dzierżawcą zaś Deus; w 1891 roku pani Gläsemer z domu Patch, rządcą zaś Max Gläsemer, w 1898 roku Hermann Hellmich, w 1912 roku Wenzel graf von Puckler, a rządcą Paul Luttert; w 1925 roku Pribilla, z kolei od 1934 roku do końca II wojny światowej majątek należał do Maxa Wehnera, zarządcą zaś był O. Heberlach.
Dwór, będący najstarszym elementem zespołu, powstał – wg różnych źródeł – w 2. poł. lub pod koniec XVII wieku. Przypuszczalnie budowę podjął Hans Christoph von Berge z Niwisk. Około 1850 roku rezydencję gruntownie przebudowano, nadając jej obecną, późnoklasycystyczną formę.
Murowany z kamienia i cegły, tynkowany dwór założony jest na planie prostokąta, z wnętrzem w układzie dwutraktowym. Elewacja frontowa zwrócona jest na południe. Piętrowy, nakryty niskim, czterospadowym dachem budynek jest w całości podpiwniczony. Bryła budowli jest symetryczna i zwarta. Dziesięcioosiowa fasada dworu posiada skromną dekorację architektoniczną ograniczoną do prostych parapetów podokiennych oraz profilowanych, prostych naczółków wieńczących otwory okienne piętra. Między naczółkami okien piętra a gzymsem okapnikowym znajduje się szereg kwadratowych otworów okiennych doświetlających poddasze. Pozostałe elewacje, północna – sześcioosiowa, wschodnia – trzy- i zachodnia – pięcioosiowa, opracowane są analogicznie. Na elewacji tylnej i bocznych zachował się częściowo gzyms międzykondygnacyjny w formie gładkiego pasa, na elewacji północnej ozdobionego żłobkowaniem. Do obiektu prowadzą trzy wejścia. Wejście główne, umieszczone jest w szóstej osi od zachodu w elewacji frontowej, wejścia boczne mieszczą się w elewacji wschodniej i zachodniej. Wszystkie wejścia poprzedzone są murowanymi schodami.

( „Zamki, dwory i pałace województwa lubuskiego”)

LOKALIZACJA
51°48’45.2″N 15°26’59.2″E

wczoraj…

 

obecnie

Cisów – dwór

Posted in Dwór, Województwo lubuskie  by robertsulik on Czerwiec 6th, 2010

Cisów (niem.  Zissendorf)

Założenie dworsko-folwarczno-parkowe usytuowane jest na wschodnim obrzeżu miejscowości, po północnej stronie drogi lokalnej prowadzącej do Solnik, ok. 500 m od skrzyżowania z główną szosą prowadzącą z Kożuchowa do Szprotawy. Dwór zlokalizowany jest w zachodniej części założenia. Umiejscowiony jest centralnie na prostokątnej działce, zamkniętej od strony południowej ogrodzeniem, z bramą wjazdową. Od wschodu sąsiaduje z budynkiem mieszkalnym, oddzielającym go od podwórza gospodarczego, od północny z parkiem położonym na skarpie wzniesienia morenowego, a od zachodu szpalerem drzew, wysadzonym wzdłuż granicy założenia.
Wieś wymieniona była po raz pierwszy w dokumentach w 1349 roku. Kolejna udokumentowana informacja dotyczy zakupu Cisowa przez synów Petrusa von Unruh ze Stypułowa Środkowego w 1388 roku. W rękach rodu von Unruh dobra pozostały do 1672 roku, kiedy to zadłużony majątek został sprzedany. Nowym właścicielem został von Müllenau, który odsprzedał włości w roku 1743 baronowi von Goltz, a ten zbył je trzy lata później hrabiemu von Kalckreuth z Podbrzezia Dolnego. W 1791 roku wieś była podzielona na dwie części: pierwszą należącą do miasta Kożuchów i drugą z folwarkiem należącą do rodziny von Kalckreuth. Następnym posiadaczem dóbr, wymienianym z imienia jest Alfred Kurt von Kalckreuth w 1845 roku. Po śmierci hrabiego sukcesorem majątku został starszy syn Alfred von Kalckreuth. Z powodu choroby, ok. 1880 roku, oddał on swoje dobra w dzierżawę młodszemu bratu Theobaldowi. Prawdopodobnie w roku 1913 Alfred Kurt von Kalckreuth sprzedał cisowski majątek Paulowi Brose. Z jego inicjatywy w drugiej de­kadzie XX wieku, dotychczasowy folwark został rozbudowany. Wówczas po jego zachodniej stronie wzniesiono rezydencję otoczoną niewielkim ogrodem, z podjazdem umiejscowionym od południa, a po północnej stronie urządzono ponad dwu i pół hektarowy park krajobrazowy. W 2. poł. lat 30. XX wieku rezydencję wraz z dominium nabył Otto Nadolle, który pozostał właścicielem do 1946 roku. Po wojnie majątek przejął Skarb Państwa, a następnie zorganizowano w nim PGR, które funkcjonowało do lat 90. XX wieku. W tym okresie dwór był użytkowany jako biura PGR. W kolejnych latach rezydencja przeszła na własność Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa z siedzibą w Zielonej Górze. Pod koniec lat 90. XX wieku majątek nabył osoba prywatna.
Budowla zbudowana została w drugiej dekadzie XX wieku, w stylu eklektycznym. Rozplanowana jest na rzucie zbliżonym do prostokąta urozmaiconego ryzalitami: środkowymi i narożnym na planie koła oraz przybudówką na planie prostokąta, mieszczącą główne wejście i schodami o wykroju wachlarza. Fasada zwrócona jest w kierunku południowym. Dwukondygnacyjny budynek posadowiony na wysokich piwnicach, nakryty jest wielospadowym dachem mansardowym. Bryła rozczłonkowana jest silnie wysuniętymi przed lico ryzalitami od strony po południowej i północnej. Ryzalit północny ma zróżnicowaną wysokość. Najwyższa trzykondygnacyjna część zwieńczona jest szczytem o wklęsło-wypukłym wykroju. Przylegają do niej niższe dwu- i jednokondygnacyjne, przekryte dwuspadowymi daszkami. Po lewej stronie ryzalitu umieszczony jest otwarty ganek kolumnowy dźwigający balkon z tralkową balustradą. Elewacje artykułowane są gzymsami: cokołowym i wieńczącym. Narożna elewacji i ryzalitów podkreślone są boniowaniem. Okna o różnorodnym kształcie ujęte są w opaski uszakowe. W elewacji wschodniej umieszczona jest tarcza herbowa, opracowana w tynku.

( „Zamki, dwory i pałace województwa lubuskiego”)

LOKALIZACJA
51°43’02.5″N 15°36’42.5″E

Chotków – pałac

Posted in Pałac, Województwo lubuskie  by robertsulik on Czerwiec 6th, 2010

Chotków  (niem. Hertwigswaldau)

Założenie dworsko-parkowo-folwarczne w Chotkowie leży w odległości około 0,5 km na zachód od drogi prowadzącej z Nowej Soli do Żagania. Od strony południowej wjazd do dworu poprzedzony jest podwórzem gospodarczym. Wejście z dziedzińca prowadzi przez teren zasypanej w tym miejscu fosy okalającej sztuczne wzniesienie, na którym postawiony jest dwór oraz dwie wieże usytuowane na narożach południowej strony wzgórza. Budynek dworu obecnie nie jest użytkowany.
Od 2. ćw. XIV wieku do poł. XVI Chotków znajdował się w posiadaniu rodziny von Nostitz. Dwór zbudowano około połowy XVI wieku jako obronny, być może w miejscu wcześniejszej budowli. Siedzibę otaczały wtedy prostokątnie wały i mur obronny z czterema bastejami w narożach. Prawdopodobnie kamienne, renesansowe obramienia okienne dworu w Chotkowie, zostały wtórnie w 1705 roku wmontowane w wieży rycerskiej w Witkowie. Obramienia te są sygnowane nie tyko monogramami rzeźbiarzy ( F.B.D.), ale też datą „1557”, którą można odnieść do czasu zakończenia budowy renesansowego obiektu. W 1559 roku posiadłość została zakupiona przez Fabiana von Schönaicha. W urbarzu sporządzonym po jego śmierci w 1591 roku, dwór znajdujący się w Chotkowie jest opisany jako murowana z kamienia budowla trzykondygnacyjna, w niezbyt dobrym stanie zachowania: popękane mury, zniszczony dach. W końcu XVI wieku właścicielem był Heinrich von Dohna ożeniony z wdową po Hansie Georgu von Schönaicha, a następnie jego córka Jadwiga. Po jej śmierci majątek został sprzedany Karolowi Maurycemu von Redern – właścicielowi Małomic. W 1687 roku dobra kupił Georg Christoph von Prosskau. W 1709 roku z jego inicjatywy dwór otrzymał barokowy wystrój elewacji, natomiast basteje od strony frontowej podwyższono, nadając im formę cylindrycznych wież. Dwie basteje usytuowane przy elewacji tylnej uległy zniszczeniu w XIX wieku. W 1732 roku majątek został przejęty za długi przez miasto Szprotawa. Do wybuchu II wojny światowej posiadłość była wydzierżawiana. Obecne zabudowania folwarczne zostały wzniesione w 2. poł. XIX wieku.
Trzykondygnacyjny, podpiwniczony budynek założony jest na planie prostokąta. Budowlę nakrywa dach mansardowy kryty dachówką karpiówką. Elewacje obecnie są gładkie, podział przeprowadzony jest lizenami. Usunięte zostały opaski okienne. Pierwotnie barokowy wystrój elewacji nawiązywał do rozwiązań zastosowanych w pałacu Wacława Eugeniusza Lobkovica w Żaganiu. Na osi fasady znajduje się kamienny portal z ustawionymi ukośnie, kwadratowymi w przekroju filarkami o wolutowych głowicach. Nad zamkniętym prosto zamkniętym wejściem znajduje się płaskorzeźbiony kartusz herbowy, powyżej balkon o kamiennej, ażurowej balustradzie z dekoracją o motywach liści akantu. W kluczu obramienia drzwi mieści się tabliczka z datą „1709”. Wyjście na balkon przez porte-fenetre zamknięte łukiem pełnym. We wnętrzu zachował się renesansowy układ piwnic i pokrywający się z nim dwutraktowy układ parteru z sienią na przestrzał. Dwie wolno stojące wieże na rzucie koła z reliktami dekoracji sgraffitowej na elewacjach i malarstwem iluzjonistyczne we wnętrzach.

( „Zamki, dwory i pałace województwa lubuskiego”)

LOKALIZACJA
51°42’12.2″N 15°28’31.6″E

wczoraj…

obecnie