cheap christian louboutin , christian louboutin sale, cheap ralph lauren, ralph lauren sale, Cheap Michael Kors, Michael Kors Australia, christian louboutin ouetlet uk Zamek | SlaskieZamki.pl - Pałace, dwory i zamki Dolnego Śląska

Archive for the ‘Zamek’ Category

Jędrzychów (Nowinki) – zamek

Posted in Powiat polkowicki, Zamek  by robertsulik on Lipiec 26th, 2016

Jędrzychów (Nowinki) (niem. Heinzenburg)

Kościół ewangelicki wybudowany w 1750 roku na resztkach zamku Henryka III pochodzącego z 1319 roku. Zamek został zniszczony przez wojska husyckie w 1419 roku oraz podczas wielkiej bitwy w dniu 12 września 1642 roku, kiedy to został spalony przez wojska austriackie. Obiekt wzniesiony z rozmachem, restaurowany w 1903 roku, zniszczony w końcowej fazie II wojny światowej. Założony na planie prostokąta z niższymi przybudówkami, trzykondygnacyjny, nakryty czterospadowym łamanym dachem. Zawiera 12 pomieszczeń i 8 piwnic. Z przyziemia od zachodu wejście do kaplicy grzebalnej miejscowej szlachty (XVI – XVII wiek). W podziemiach o zamaskowanym wejściu – dwie sale o sklepieniach gotyckich. W niedostępnych kiedyś kryptach zachowanych było jeszcze w latach 70 – tych XX wieku 21 zmumifikowanych ciał. Obok kościoła masywna wolnostojąca murowana dzwonnica zbudowana w stylu neogotyckim w 1884 roku. Całość wraz z dziedzińcem otacza owalny kamienny mur. Obiekt chroniony prawem, źle zabezpieczony, narażony na liczne penetracje.

(za http://www.niederschlesien.info)

LOKALIZACJA
51°27’27.5″N 16°01’42.6″E

wczoraj

obecnie

Zębowice – wieża rycerska

Posted in Powiat jaworski, Zamek  by robertsulik on Czerwiec 5th, 2016

Zębowice (niem. Semmelwitz)

Średniowieczna (XIV wiek) wieża rycerska. Jej pierwotne przeznaczenie stwierdzono dopiero w 2007 roku. Znajduje się na terenie folwarku w końcu wsi. Dostępna z zewnątrz.

LOKALIZACJA
51°01’19.7″N 16°12’36.8″E

Rogów Opolski – zamek

Posted in Województwo opolskie, Zamek  by robertsulik on Wrzesień 24th, 2015

Rogów Opolski (niem. Rogau)

wczoraj…

obecnie

Oława – zamek

Posted in Powiat oławski, Zamek  by robertsulik on Wrzesień 4th, 2015

Oława (niem. Ohlau)

Pierwotnie, średniowieczny zamek oławski, wznosił się w południowo-wschodnim zakątku miasta, w okolicy dzisiejszego placu Starozamkowego i był prawdopodobnie jedyną budowlą murowaną w mieście. Jak podają źródła, tylko on oparł się wojskom tatarskim, które w roku 1241 ciągnąc na zachód całkowicie zniszczyły miasto. Obiekt ten, będący pierwotnie siedzibą kasztelana, uległ zupełnemu zniszczeniu w okresie wojen husyckich.
Równolegle z nim istniała, prawdopodobnie za panowania Ludwika I Brzeskiego (lata 1359-1398), w północnej części miasta, nowa siedziba księcia. Usytuowanie nowego zamku wiązało się zapewne z dogodniejszymi warunkami obronnymi – gwarantowały to: naturalne ukształtowanie terenu od strony północnej, istniejący w tamtym miejscu staw oraz ewentualna odnoga rzeki Oławy. W roku 1541 następuje jego przebudowa oraz wznoszone są nowe umocnienia fortyfikacyjne (bastiony), wokół obiektu poszerzono fosę. Prace te przedsięwziął książę legnicko-brzeski Fryderyk II w związku z groźbą wojny z Turcją.
Za panowania księcia Jerzego II zamek spełniał już rolę letniej rezydencji, dokonano wtedy upiększeń wnętrz zamkowych. Jako stała siedziba służył jego synom: Joachimowi Fryderykowi i Janowi Jerzemu. W latach 1587-1589 (za panowania księcia Joachima Fryderyka) następuje gruntowna przebudowa zamku z uwzględnieniem nowego, renesansowego stylu. Architektem był Włoch Bernard Niuron. Według opisu, była to budowla założona na rzucie trapezu, od zachodu przylegająca do murów obronnych, trzykondygnacyjna, kryta dwoma równoległymi dachami siodłowymi z lukarnami i ozdobnymi szczytami do wschodu i zachodu. Zamek posiadał boniowania narożne i wysoki cokół wyznaczony masywnym profilowanym gzymsem. Średniowieczna wieża zamkowa z roku 1588 posiadała jednoprześwitowy, renesansowy hełm.
W roku 1597 zainstalowano na zamku pompę hydrauliczną, dzięki której książęca rezydencja zaopatrywana była w wodę (wcześniej woda dostarczana była na zamek przez biegnący ćwierć mili rurociąg, zasilany ze źródła w pobliżu Gaju Oławskiego). Jej nadmiar kierowany był z zamku do miasta.
W latach 1665-1671, za panowania księcia Chrystiana, zostały zmodernizowane umocnienia wokół zamku. Jak podaje, pochodzący z roku 1619 r. opis, zamek posiadał silne szańce z prostą kurtyną, z bastionem na każdym rogu. Fosa była sucha od strony frontowej (prawdopodobnie w okresie pokoju), a z pozostałych trzech stron zabagniona.
Podczas dalszej rozbudowy, do starego, zmodernizowanego, gotyckiego zamku dobudowano dwukondygnacyjny budynek (zaprojektowany przez Carla Rossiego) zwieńczony belwederem. Trzeci, sąsiedni gmach, który zachował się do chwili obecnej, wzniesiono za panowania księżnej Luizy, w latach 1675-1680. Do starego budynku zamkowego dobudowano jedną kondygnację, zachowując wieńczący go belweder. Od strony dziedzińca, to jest od północy, wzniesiona została dwukondygnacyjna loggia z arkadami, łącząca oba nowopowstałe budynki i gotycko-renesansowy zamek. Wadliwie skonstruowana, już z końcem XVII w. została rozebrana. Zamek, oprócz dwukondygnacyjnej loggii, od strony podwórza posiadał pięknie reprezentujący się belweder nowej budowli (można było po nim spacerować) oraz dużych rozmiarów okna. Ponadto posiadał bogaty wystrój wnętrz i wielką salę zajmującą całą szerokość piętra (prawdopodobnie gmach Chrystiana) z wystrojem sztukatorskim oraz drugą salę, „wysoką jak kościół”, zdobioną naturalnej wielkości posągami.
Trzy główne budowle zamkowe zwrócone były szerokim frontem w stronę miasta. Do starego, Niuronowskiego, dwuszczytowego budynku przylegała budowla Chrystiana, zwieńczona płaskim dachem z tralkową balustradą i z wazami ustawionymi na słupkach. Sąsiadujący od strony wschodniej gmach Luizy, również z dwoma szczytami, posiadał podobny w typie do Chrystianowego tzw. sieciowy system artykulacji fasady. Przez fosę prowadził od strony południowej drewniany, dwuprzęsłowy, ozdobny most prosto do szerokiej bramy z portalem, z przełamanym naczółkiem. Przez to wejście, znajdujące się w gmachu Luizy i przelotową sień można było przedostać się na dziedziniec zamkowy.
Za bytności w Oławie królewicza Jakuba Sobieskiego całość, poza niezbędnymi remontami zabezpieczającymi i zbytkownym wyposażeniem wnętrz, nie uległa żadnym zasadniczym zmianom. Wkrótce po opuszczeniu Oławy przez Jakuba Sobieskiego w roku 1734, zamek przestał pełnić funkcję reprezentacyjną, stając się siedzibą administracji cesarskiej. Po przejściu Śląska we władanie Prus, w dawnej rezydencji założono w roku 1744 lazaret wojskowy, a w roku 1761 uruchomiono piekarnię polową. W trzy lata później obok urzędu królewskiego mieściła się tu także przędzalnia jedwabiu i hodowla jedwabników. W latach 1772-1774 zlikwidowane zostały fortyfikacje wokół zamku.
W XIX w. w starym gmachu przylegającym do kaplicy zamkowej znajdował się jeden z trzech browarów oławskich oraz gorzelnia. Do niej dobudowano, od strony północnej, tuczarnię świń. Od wschodu usytuowane były stajnie i dom ogrodnika. Na dziedzińcu rezydencji mieścił się skład drewna. W roku 1829 miasto zakupiło od królewskiego urzędu fiskalnego dawne budynki książęce, a następnie sprzedało ich zachodnią i środkową część, czyli zamek średniowieczny i budowlę Chrystiana, oławskiej gminie katolickiej. Prace rozbiórkowe rozpoczęto w roku 1831. W latach 1833-1835 wzniesiono kościół pod wezwaniem świętych Apostołów Piotra i Pawła a następnie sąsiadujący z nim budynek obecnej plebanii, wykorzystując częściowo stare mury zamkowe. Kaplicę pałacową, pozostającą początkowo w gestii kościoła katolickiego, sprzedano w roku 1836, jako zbędną i znajdującą się w złym stanie, właścicielowi browaru. Pozostały teren, sąsiadujących od zachodu z zamkiem dawnych ogrodów pałacowych, przeznaczono na działki pod zabudowę, które zostały wykupione przez prywatnych właścicieli. W efekcie tego, w połowie XIX stulecia, ukształtowała się ostatecznie zabudowa placu Zamkowego. Zachowała się ona niemal w niezmienionym stanie do dziś.
W roku 1833 wschodnią część zamku (budowla Luizy) przeznaczono na szkołę protestancką. W jej pobliżu, w roku 1836 wybudowano budynek odwachu, który w zmienionym stanie, w chwili obecnej jest budynkiem pomocniczym Zespołu Szkół Ogólnokształcących. W wyniku tych zmian cały zespół pałacowy zatracił całkowicie swój reprezentacyjny wygląd.
Podczas II wojny światowej pozostałe budynki zamkowe uległy zniszczeniu. Całkowicie wypalone zostały wnętrza gmachu Luizy. Częściowo uszkodzony został budynek północny – dawna kaplica zamkowa. W latach 1958-1960 gmach Luizy odbudowano według projektu Witolda Rawskiego, zrekonstruowano między innymi sień przejazdową, północną galerię (w roku 1990 została rozebrana jej II i III kondygnacja ze względu na niebezpieczeństwo zawalenia) oraz salę Książęcą (ciekawy wystrój architektoniczny). W roku 1968 północne skrzydło zamku zostało rozebrane, a pozostawiona, lecz niezabezpieczona wieża zawaliła się w kilka lat później.

(za http://www.um.olawa.pl)

LOKALIZACJA
50°56’39.5″N 17°17’39.5″E

wczoraj…

obecnie

Otmuchów – zamek

Posted in Województwo opolskie, Zamek  by robertsulik on Lipiec 28th, 2015

Otmuchów (niem. Ottmachau)

wczoraj…

obecnie

Żelazno – wieża rycerska

Posted in Powiat kłodzki, Zamek  by robertsulik on Listopad 8th, 2014

Żelazno – wieża rycerska (niem. Eisersdorf)

LOKALIZACJA
50°22’13.5″N 16°40’23.4″E

wczoraj…

obecnie

Chojnów – zamek

Posted in Powiat legnicki, Zamek  by robertsulik on Listopad 2nd, 2014

Chojnów (niem. Haynau i. Schl.) – zamek

Zamek książęcy był jedną z rezydencji Piastów Legnicko – Brzeskich. Został zbudowany na miejscu grodu kasztelańskiego, którego istnienie potwierdza dokument z 1292 roku. Obiekt był odgrodzony murem obronnym, a u jego podnóża płynęła Młynówka, wpadająca dalej do rzeki Skory. Młynówka została obmurowana w 1875 r. Wydzielenie zamku murem z organizmu miejskiego spowodowane było zamiarem zabezpieczenia siedziby władzy w przypadku konfliktów księcia z mieszczanami. Nie ominęły zamku pożary w latach 1428 i 1510, o czym informują zapiski w kronice miasta. Decyzję o przebudowie i rozbudowie zniszczonej ogniem książęcej rezydencji podjął w latach 1546 – 1547 książę legnicki Fryderyk III. Wzniesiono zamek renesansowy o trzech skrzydłach ustawionych wzajemnie pod kątem rozwartym. Z tej budowli nie zachowało się skrzydło płd.-wschodnie ani część obecnego skrzydła frontowego – południowego (portal znajdował się w środku fasady). Po kolejnych pożarach, w nadającej się jeszcze do użytkowania części zamku, urządziły swe pomieszczenia zarządzające miastem władze pruskie. W roku 1831 zamek nabyły na własność władze miejskie. Dokonywane przez kolejnych właścicieli przeróbki odbiły się ujemnie na zachowaniu pierwotnego, renesansowego charakteru wnętrz.
(za www.chojnow.pl)

LOKALIZACJA
51°16’14.8″N 15°55’46.2″E

wczoraj…


obecnie

Bierutów – zamek

Posted in Powiat oleśnicki, Zamek  by robertsulik on Czerwiec 7th, 2012

Bierutów (niem. Bernstadt)

Siedzibą zarządców, a potem rezydencją książęcą był zamek zlokalizowany wewnątrz murów obronnych miasta. Wzmiankowany był on po raz pierwszy w 1323r. Najstarsza część znajdowała się przy obecnej wieży. W I poł. XVIw. rozbudowany został jako rezydencja księcia Henryka II Podiebrada. W 1603r. spłonęło skrzydło wschodnie i wieża. Odbudowa i kolejna rozbudowa nastąpiła w czasie, gdy rezydował tu książę Henryk Wacław Podiebrad. Wówczas powstały przy skrzydłach pd. i wsch. trójkondygnacyjne ganki arkadowe. Kolejna rozbudowa miała miejsce ok. 1680r. za panowania ks. Krystiana Urlyka Wirtemberskiego, kiedy to podwyższono oba skrzydła o trzecie piętro, wzniesiono bramę od zachodu od strony miasta i założono ogrody. W XVIIIw. zaniedbany, od II poł. użytkowany jako siedziba nadleśnictwa, stopniowo niszczał. W 1829r. i 1852r. zawaliły się ganki, które zastąpiono drewnianymi. W 1884r. zamek przejęła Korona Pruska i przekazano go do dyspozycji następcy tronu pruskiego (Koronprinzowi). W 1886r. rozebrano skrzydło wsch. z wyjątkiem wieży.
Zamek położony jest we wsch. części starego miasta na terenie między ul. Zamkową a dawną fosą. Do obecnych czasów pozostało skrzydło pd., a właściwie tylko jego część pozostawione w końcu XIXw. Jest to budynek murowany, tynkowany, dwupiętrowy, z dachem czterospadowym, krytym dachówką. Od pn. ryzalit środkowy powstały z przebudowy dawnej wieży z I poł. XVIw. Posiada profilowany gzyms wieńczący i częściowo kamienne renesansowe obramienia okien, w części zach. niektóre okna zamurowano. W ryzalicie portal barokowy z ok.1680r., na kompozytowych pilastrach wsparty naczółek o łuku odcinkowym. Na belkowaniu owalny kartusz herbowy zwieńczony mitrą książęcą, przedstawiający herb książąt Wirtembersko-Oleśnickich. Przy narożniku wsch. w pierwszej osi wejście od piwnic zamknięte łukiem odcinkowym z renesansowym kamiennym, boniowanym obramieniem. We wnętrzu zachowały się na parterze i I piętrze kamienne obramowania drzwi oraz kolebkowe sklepienia parteru.

(za www.bierutow.pl)
 
LOKALIZACJA
51°07’25.8″N 17°32’41.9″E

wczoraj…

obecnie

Milicz – zamek

Posted in Powiat milicki, Zamek  by robertsulik on Maj 26th, 2012

Milicz (niem. Militsch)

Pierwsza wzmianka o grodzie milickim zamieszczona była w Bulli Innocentego II z 1136 r. Nazwa Milicz wg legendy pochodziła i oznaczała posiadłość rycerza Milika, inna mówi, że Milicz pierwotnie nazywał się Mielicz i nazwa może pochodzić od mielizn oraz brodów charakterystycznych dla tego terenu. Gród kasztelański, który od XI wieku położony był na głównym szlaku z Wrocławia do Wielkopolski i Bałtyku a w XII wieku otrzymał prawa kasztelańskie. Dekret biskupi z 1223 r. określa gród jako siedzibę parafii. W roku 1358 biskupstwo wrocławskie sprzedało gród wraz z całą kasztelanią księciu oleśnickiemu Konradowi I, za panowania tej dynastii wybudowany został zamek otoczony później fosą. W roku 1492 po śmierci Konrada Białego ostatniego z Piastów oleśnickich miasto przechodzi pod panowanie niemieckiego szlachcica Zygmunta Kurzbacha. Milicz był pustoszony przez liczne zawieruchy wojenne i maszerujące tędy wojska, zamek wielokrotnie płonął. Po pożarze w 1797 r. ówcześni właściciele zamku Maltzanowie przenieśli się do nowo wybudowanego pałacu, a zamek przeznaczyli na przędzalnię bawełny oraz farbiarnię sukna. Od połowy XIX w. zamek popadał w coraz większa ruinę. Niedawno naukowcy z Instytutu Archeologii Uniwersytetu Wrocławskiego prowadząc badania, odkryli wiele ważnych faktów, świadczących o wyjątkowej wartości zamku w historii regionu i Polski. Obecnie jednak ruiny są w bardzo złym stanie i nie można ich zwiedzać.

(za http://www.parki.org.pl/parki-dworskie-i-przypalacowe/zespol-palacowo-parkowy-w-miliczu)

LOKALIZACJA
51°31’53.9″N 17°16’07.2″E

wczoraj…

obecnie

Czerna – zamek

Posted in Powiat głogowski, Zamek  by robertsulik on Maj 22nd, 2011

Czerna (niem. Klein – Tschirne)

Najciekawszym zabytkiem w Czernej jest dwór, którego budowę rozpoczął w 1558 roku Wolfgang von Glaubitz, wnuk Melchiora. Budowla jest dziełem znanego na Śląsku architekta Hansa Lindera. W roku 1725 będąca w posiadaniu pałacyku rodzina von Stoschów poddała go renowacji oraz wzniosła skrzydło wschodnie. Kolejnym przemianom dwór uległ w latach 30 – tych i 50 – tych ubiegłego stulecia z inicjatywy Budenbrocków. Obecnie jest to trzykondygnacyjny, murowany z cegły i kamienia, podpiwniczony budynek założony na planie prostokąta z dostawionym dwukondygnacyjnym skrzydłem od wschodu. Wejście główne do pałacyku umieszczone zostało po środku elewacji zachodniej. Zdobi je piękny, architektoniczny portal z piaskowca. Wokół niego umieszczono osiem tarcz herbowych. Obok wejścia dostawiono do murów wieżę schodową nakrytą stożkowym dachem. Ściany elewacji ożywione zostały wykuszami biegnącymi przez wszystkie kondygnacje. Wewnątrz budynku zachował się układ dwutraktowy z sienią od strony wejścia. Budynek pokryty jest dwuspadowym dachem posiadającym szczyty. Zajmuje powierzchnię 5,11 ha. Jego kubatura wynosi 12904 m3, a pomieszczeń gospodarczych z częścią mieszkalną 1332 m2. W latach 1830 – 1840 założono od południa , na terenie dworskich łąk przylegających do rezydencji, rozległy park krajobrazowy. Ukształtowano wówczas wielką centralną polanę, wzdłuż której dokonano rzędowych nasadzeń drzew. Wokół parku poprowadzono promenadę spacerową, a także założono liczne ścieżki obiegające łagodnymi łukami trawniki. Prawdopodobnie w wieku XVII usypano wał przeciwpowodziowy, ciągnący się kilka kilometrów wzdłuż brzegu Odry.

(za – www.zukowice.pl)

LOKALIZACJA
51°42’32.8″N 15°54’36.6″E

wczoraj…

 

obecnie