cheap christian louboutin , christian louboutin sale, cheap ralph lauren, ralph lauren sale, Cheap Michael Kors, Michael Kors Australia, christian louboutin ouetlet uk Zamek | SlaskieZamki.pl - Pałace, dwory i zamki Dolnego Śląska - Part 2

Archive for the ‘Zamek’ Category

Moszna – zamek

Posted in Województwo opolskie, Zamek  by robertsulik on Październik 16th, 2010

Moszna (niem. Moschen)


Wyświetl większą mapę

wczoraj…

obecnie

Kopice – zamek

Posted in Województwo opolskie, Zamek  by robertsulik on Październik 16th, 2010

Kopice (niem.Koppitz)


Wyświetl większą mapę

wczoraj…

obecnie

Otyń – zamek

Posted in Województwo lubuskie, Zamek  by robertsulik on Czerwiec 7th, 2010

Otyń (niem. Wartenberg)

Dawne założenie zamkowe znajduje się w południowo-wschodniej części Otynia, opodal rynku. Kompleks otacza od północnego zachodu park i zabudowa folwarczna od strony wschodniej. Obecnie dawny zamek znajduje się w stanie niezabezpieczonej ruiny.
W 1437 roku, jako właściciel dóbr rycerskich wymieniany jest Sigismund von Zabel (Zabeltitz). Rodzinie tej przypisuje się budowę pierwszej murowanej siedziby w Otyniu w początkach XV wieku. W wyniku konfliktu pomiędzy synami Sigismunda a księciem głogowskim – Janem II, Zabeltitzowie stracili swój majątek. W 1488 roku dobra otyńskie weszły w posiadanie Korony Czeskiej. W 1516 roku kupili je bracia Hans i Nickel von Rechenberg. Prawdopodobnie w 1519 roku Hans rozpoczął przebudowę gotyckiego zamku na siedzibę renesansową. Po śmierci ostatniego z Rechenbergów w 1610 roku dobra otyńskie przejęła jego siostra, Helena von Spritzenstein, a później jej mąż – Johann Ernest. W 1638 roku wzniósł on kaplicę, a zamek zapisał w testamencie zakonowi jezuitów, którzy przejęli go w 1649 roku. Zakonnicy przebudowali renesansowy zamek na barokowy klasztor. W 1776 roku nastąpiła kasacja zakonu jezuitów. W klasztorze utworzono Królewski Instytut Szkolny, prowadzony przez byłych jezuitów. 27 maja 1787 roku król pruski Fryderyk Wilhelm II sprzedał Otyń za 100 tys. dukatów Piotrowi Bironowi, księciu kurlandzko-żagańskiemu. Po jego śmierci, w 1800 roku otrzymała go córka Dorota, przyszła księżna Talleyrand-Dino. W 1879 roku Aleksander książę Dino, syn Doroty, sprzedał Otyń pruskiemu ministrowi spraw wewnętrznych dr. Rudolfowi Friedentalowi, po którym dobra przejęła córka Renata von der Lancken-Wackenitz, żona pruskiego ambasadora we Włoszech. Posiadała ona dobra otyńskie do 1945 roku.
Pierwszy murowany obiekt wzniesiono w XV wieku. Jego relikty zachowały się w południowym segmencie budynku bramnego, po obu stronach bramy. Nie jest znany wygląd pierwszego założenia. Przyjmuje się, że była to budowla na rzucie czworoboku otoczonego murem. W jego obrębie znajdował się budynek bramny, dom mieszkalny i prawdopodobnie wieża. XVI-wieczny zamek był budowlą założoną wokół czworokątnego dziedzińca, otoczoną fosą. Renesansowe założenie zajmowało obszar zbliżony do dzisiejszego. W jego obrębie znajdowały się budynki mieszkalne, kuchnia, piekarnia, browar, stajnia, zbrojownia.
W połowie XVII wieku jezuici przystąpili do remontu obiektu oraz budowy nowego domu dla służby. Pierwszy etap prac zakończyli w 1654 roku. W latach 1671-1681 zburzyli południowe skrzydło, wznosząc na tym miejscu nowe. Na terenie dawnej fosy wzniesiono wschodnie skrzydło założenia, przez co powiększono dziedziniec. W 1702 roku Otyń wraz z klasztorem uległ pożarowi. W 1703 roku jezuici przystąpili do przebudowy klasztoru i budowy kaplicy. Nad barokową przebudową klasztoru pracowali Giovani Simonetti i Stephano Spinetti zaś nad wystrojem barokowej kaplicy, snycerze jezuiccy, Gitfried ?am z Wrocławia, Jan Riedel ze Świdnicy i Jan Marschin z Legnicy. W latach 1708-1710 powiększono ogród. Wraz z przebudową klasztoru trwały prace nad odbudową folwarku. Prace nad barokową przebudową klasztoru trwały do 1721 roku.
W XIX wieku wykonywano niewielkie prace remontowe, polegające na przystosowaniu obiektu do potrzeb mieszkaniowych kolejnych właścicieli. Ok. połowy XIX wieku zamurowano część arkad wirydarza. Do dnia dzisiejszego budowla przetrwała w formie nadanej jej przez jezuitów podczas barokowej przebudowy.

( „Zamki, dwory i pałace województwa lubuskiego”)

LOKALIZACJA
51°50’47.3″N 15°42’43.6″E

wczoraj…

 

obecnie 

Döbschütz – zamek

Posted in Dolny Śląsk w Saksonii, Zamek  by robertsulik on Maj 29th, 2010

Döbschütz

Dzieje rezydencji szlacheckiej sięgają XII wieku. Dobra te od 1174 roku należały do króla czeskiego Władysława II. Od 1280 roku majątek stał się własnością rodziny Debschitz. Prawdopodobnie od nazwiska rodziny pochodzi nazwa tego miejsca. W XVI wieku Döbschütz przeszedł w ręce rodziny von Gersdorff, a w 1581 do rodziny Fuerstenau.
W XVII wieku dobra zakupił Lausitzer Scores Castle Döbschütz i ustanowił tu więzienie oraz przytułek. Plan ten jednak nie wszedł w fazę realizacji i po kilku latach majątek został ponownie sprzedany.
Obecny wygląd zamek zawdzięcza pruskiemu ministrowi wojny feldmarszałkowi Albrechtowi Theodorowi Emilowi Graf von Roon, który nabył Döbschütz w roku 1876. Zamek otrzymał schodkowy szczyt i bogato zdobiony portal. Wraz z sąsiednim majątkiem Krobnitz, Döbschütz wszedł do fundacji rodziny.
Po II wojnie światowej, w ramach reformy rolnej, majątek został upaństwowiony, a pałac służył jako schronisko dla uchodźców. Dziś ponownie jest własnością prywatną.
Początkowo zamek posiadał formę zamkniętego czworoboku z wewnętrznym dziedzińcem i był otoczony fosą, przez którą przerzucono dwa mosty zwodzone rozebrane w 1800 roku i zastąpione mostami kamiennymi. W trzypiętrowym południowym skrzydle zachowała się w piwnicy stara kuchnia i piekarnia.
Portal wejściowy zdobi herb rodu z Debschitz. Zachodnie skrzydło zamku zostało rozebrane w 1800 roku, dzięki czemu dziedziniec otwiera się na zewnętrzny ogród. Na wschód od zamku rozciąga się obszerny teren zabudowań gospodarczych.

LOKALIZACJA
51°11’23.2″N 14°45’27.6″E

wczoraj…

obecnie

Borów Polski – zamek

Posted in Województwo lubuskie, Zamek  by robertsulik on Maj 26th, 2010

Borów Polski (niem. Winidichborau)

Ruiny zamku w Borowie Polskim wznoszą się na wzgórzu, na terenie dawnego zespołu dworskiego, na północ od drogi prowadzącej przez wieś. W pobliżu zamku znajduje się kościół filialny pw. św. Klemensa, zbudowany – według tradycji – w 1414 roku.
Pierwsza wzmianka o miejscowości (Borov polonicali) pojawiła się w około 1220 roku w dokumentach biskupstwa wrocławskiego i dotyczyła dziesięcin płaconych na rzecz nowej parafii w pobliskich Solnikach. Powstanie gotyckiego zamku datuje się na przełom XIV i XV wieku. Wcześniej, w miejscu murowanego zamku znajdowała się niewielka drewniana budowla. Budowę siedziby przypisuje się Heinrichowi II Rechenberg, wymienionemu w dokumencie z 1391 r. Średniowieczny zamek był założony na rzucie prostokąta. W części zachodniej znajdował się trzykondygnacyjny dom nakryty wysokim dwuspadowym dachem, natomiast w części południowo-zachodniej – czworoboczny dziedziniec otoczony murem kurtynowym. Całość założenia otaczała fosa. Budowla została zmodernizowana w latach 1548-1550. Kapitalny remont przeprowadził Georg Rechenberg z Otynia. Tablica erekcyjna odnaleziona na terenie zamku, opisywana w książce Siedziby rycerskie w księstwie głogowskim wskazuje, iż modernizację przeprowadzono w dwóch etapach. W pierwszym – przebudowano zapewne dom gotycki i mury kurtynowe. W drugim – zniwelowano fosę przy wschodniej ścianie gotyckiej budowli, dostawiając do niej nowe skrzydło. Renesansowa budowla była czterokondygnacyjna. Do południowo-wschodniego narożnika została dostawiona czterokondygnacyjna, cylindryczna wieża. Budynek w 1649 roku został przejęty przez jezuitów czeskich. Zamek nie był użytkowany. Zniszczeniu uległo najpierw skrzydło średniowieczne, później całość założenia. Wzniesione przez jezuitów około 1700 roku nowe zabudowania folwarczne powstały być może częściowo przy użyciu materiału ze zniszczonej budowli. Około 1800 roku runęła renesansowa wieża. Borów Wieki wchodził w tym czasie w skład klucza dóbr otyńskich, które od 1787 roku znajdowały się w rękach księcia kurlandzkiego Piotra Birona, później hrabiego Karola von Madem, księżnej Doroty de Talleyrand-Pergord i jej syna Aleksandra Dino. W 1879 roku majątek zakupił minister Rudolf Friedenthal. W 2. poł. XIX wieku zachowana cześć renesansowa została zaadaptowana na spichlerz. Budowla została nakryta nowym dachem i otrzymała nowe stropy. Od końca lat 60. XX wieku, kiedy runął dach i stropy, budynek należący do gminy Nowe Miasteczko popada w ruinę.

( „Zamki, dwory i pałace województwa lubuskiego”)

LOKALIZACJA
51°41’54.6″N 15°40’13.6″E

wczoraj…

 

obecnie

 

Prochowice – zamek

Posted in Powiat legnicki, Zamek  by robertsulik on Październik 18th, 2009

Prochowice (niem. Parchwitz)

Pierwszą wzmiankę na temat miejscowości Prochowice znajdujemy w dokumentach z roku 1217 (wymieniono wtedy kościół). Najczęściej jednak jako datę założenia miasta Prochowice przyjmuje się 1250 r., natomiast za jego założyciela – Piotra I z Prochowic. Powstanie wsi, później miasta, może też wiązać się z istniejącym tu niegdyś drewnianym gródkiem, w pobliżu którego w 1259 r. palatyn legnicki – Iko (Yko) – wzniósł murowany zamek (niektórzy autorzy za pierwszego budowniczego uznają dopiero Stefana – wnuka Ika). Za wykazaną wierność i pomoc księciu Bolesławowi Rogatce uzyskał on w 1255 r. szereg przywilejów, jak zwolnienie od jurysdykcji, od obowiązku budowy grodów, „od paradlnego, podworowego, strożnego”. Syn Ika – Miron z Prochowic – wymieniany jest w dokumentach bardzo często jako świadek. Sprawował tu najprawdopodobniej, choć krótko, również rządy. W 1288 r. odnotowano go jako palatyna Legnicy, w 1292 – kasztelana zamku wrocławskiego. Dokumenty wydawane przez księcia legnickiego od 1305 do 1342 r. wskazują już na Stefana z Prochowic – wnuka Ika. Prochowice były wówczas miastem (zapewne na prawie niemieckim) i nosiły nazwę Parchowicz, którą przejęły od pobliskiego zamku. W 1309 r. gród otrzymał od książąt śląskich – Bolesława, Henryka i Władysława – liczne przywileje i zaczął się rozwijać. Wkrótce jednak syn Stefana – Piotr II z Prochowic – sprzedał w 1380 r. (być może w 1383) swe dobra książęce Ruprechtowi, Wacławowi i Henrykowi. Obok zamku dokument wymieniał miasto, okoliczne ziemie, czynsze, łowiska ryb, pastwiska i wszystko, co na ziemi i pod ziemią. Przyczyny sprzedaży nie są dokładnie znane, wiadomo zaś, iż Ruprecht i Wacław około 1400 r. przekazali posiadłości prochowickie rycerzowi Ottonowi Starszemu Zedlitzowi i aż do roku 1567 rodzina ta była właścicielem Prochowic. Zamek przechodził wiele razy z rąk do rąk. Jego pierwszej przebudowy dokonał w 1422 r. Otto Zedlitz. Wówczas otoczona już fosą budowla zyskała dodatkowe umocnienia i czworoboczną wysoką wieżę. Grubość murów w jej partii dolnej wynosi 2,1 m, w górnych -1 m (całkowita wysokość – 31,5 m). W dawnych czasach pełniła jednocześnie kilka funkcji. Strzegła wjazdu, w swej dolnej partii mieściła loch więzienny, a na wysokości 13,5 m posiadała wydzieloną sklepieniami izdebkę, do której dostęp prowadził tak wąską klatką schodową, iż mógł się w niej z trudem zmieścić ledwie jeden uzbrojony wojownik. Miało to z pewnością być ostatnie schronienie dla właściciela w wypadku zdobycia zamku przez nieprzyjaciela. Otto nie poprzestał tylko na zamku, przebudował również kościół św. Andrzeja, szkołę i szpital. Następna przebudowa zamku nastąpiła w latach 80. XVI wieku. Dokonał jej Fabian von Schönaich (ówczesny dzierżawca posiadłości), powiększając plan budowli równomiernie we wszystkich kierunkach. Od strony wschodniej podbudował trójkondygnacyjny budynek mieszkalny połączony kaplicą zamkową, od południa zaś parterowy budynek bramny, rozciągnięty na linii wschód – zachód, dzięki czemu powstał niewielki dziedziniec przed wjazdem na teren średniowiecznego zamku. Wówczas też budynki zyskały dekoracyjne szczyty i otynkowanie. Wykonanie attyki z motywem groteski przypisuje się znakomitemu mistrzowi Parrowi, natomiast odnaleziony gmerk kamieniarski wskazuje na autorstwo Hansa Lyndenera. Poza tym wokół starej części zostały wzniesione niskie mury, tworząc swoisty taras. W 1554 r. zamek znów zmienia właściciela. Tym razem Otto Młodszy Zedlitz zapisuje go (wraz z miastem i majątkiem) swemu zięciowi Oppersdorfowi. Nowy właściciel rozpętał wieloletni spór z księciem Fryderykiem III, żądając od niego ogłoszenia posiadłości prochowickiej wolną. Kres tej kłótni położył cesarz Maksymilian II w 1567 r., zarządzając odszkodowanie od Oppersdorfa na rzecz księcia w wysokości 20 000 dukatów. W latach 1567-68 zamieszkiwał w prochowickim zamku Henryk XI, chroniąc się przed morowym powietrzem, które nawiedziło Legnicę. W 1568 r. posiadaczem zamku jest już Fabian von Schönaich. Rozbudowuje go, a śladem jego działań jest m.in. wmurowana tablica „Pan Fabian von Schönaich, rycerz 1581”. Jego działania przekształcają obronny zamek w obszerny pałac. Całą budowlę otynkowano i udekorowano; być może pokryto sgraffitami. Na wieży pojawił się zegar, o którym Lucae pisał, iż „wskazówki dobrze widać i dokładny mechanizm dobrze można słyszeć”. Od 1597 r. Prochowice przeszły w posiadanie książąt legnickich. Podupadający i zaniedbany zamek do stanu używalności doprowadził Joachim Fryderyk, zaś jego syn Jerzy Rudolf w latach 1613-37 wzbogacił jego wnętrza. Lutsch pisze, że rozszerzył zamek i ozdobił go wewnątrz wielkimi salami. Niestety, z owych czasów nie zachowały się żadne czytelne ślady. Następnie zamkiem zajęła się siostra Jerzego Rudolfa – księżniczka Maria Zofia. To podczas jej rządów, w maju 1642 r., miasto zajęły wojska szwedzkie, które nie oszczędziły niczego, zwłaszcza zamku. Straty były tak znaczne, że nie obeszło się bez wyburzenia pierwszych partii budowli. Po śmierci ostatniego z Piastów śląskich – Jerzego Wilhelma – Prochowice przeszły pod rządy cesarza Leopolda, a od 1740 r. stały się własnością Hohenzollernów. Pozostawały w nich do momentu sprzedaży w 1820 r. hrabiemu Erdmannowi Sylviusowi von Pückler. Nowy właściciel przebudował i odnowił zamek. W latach 70. XIX wieku Prochowice należały do Ernsta Limana, w 80. już do Ernsta Schlegnera, a w następnym dziesięcioleciu właścicielem został Leopold Weber z Wrocławia. Tak częste zmiany nie służyły z pewnością budowli i dopiero od 1906 r., gdy zamek i wszystkie dobra stały się własnością hrabiego Kurta Strachwitza i barona Richarda von Mattencloit, doczekał się kolejnej, jak na razie ostatniej, renowacji. Nowożytny zamek oraz jego otoczenie ulegało wielu rozmaitym przebudowom, związanym ze zmianą właścicieli. W wieku XIX do południowo – wschodniego naroża – renesansowego budynku mieszkalnego – w kierunku wschodnim dobudowano parterowy, prostokątny pawilon. Związany był zapewne z ogrodem, mógł też pełnić rolę ogrodu zimowego, posiadał bowiem wysoką podmurówkę przerzuconą przez teren dawnej fosy, która musiała być już znacznie wcześniej osuszona. Ogród znajdował się po wschodniej stronie drogi wjazdowej do zamku. Od zachodu zamykała go również ta droga, od północy – elewacja zamku i pawilon, zaś od południa i wschodu – pozostałości ziemnych obwałowań. Dno dawnej fosy mieściło w sobie starannie strzyżone trawniki, kwiatowe klomby, ozdobne płotki. Pomiędzy klombami napotkać można było pojedyncze drzewa, a trawniki połączono żwirowymi ścieżkami. Nad budynkiem bramnym zamku istniał też prawdopodobnie dwuspadowy dach ze zdobiącą go attyką. Główne wejście do ogrodu prowadziło od zamku, z południowego budynku mieszkalnego, przez dwa gotyckie otwory drzwiowe i szerokie schody. Precyzyjne określenie daty powstania ogrodu jest niemożliwe. Zamek zyskiwał coraz to nowych właścicieli, zatem każdy z nich mógł być jego inicjatorem lub współtwórcą. Druga wojna światowa dokonała w budowli zniszczeń, nie były jej też przychylne lata powojenne.

(za Stanisław Horodecki „Przeszłości okruchy. Zabytki i przyroda powiatu legnickiego”)

LOKALIZACJA
51°16’30.2″N 16°21’38.8″E

wczoraj…

obecnie

Bolczów – zamek

Posted in Powiat jeleniogórski, Zamek  by robertsulik on Październik 18th, 2009

Bolczów (niem. Bolzenschloβ)

Średniowieczna warownia w Janowicach Wielkich jest przykładem rozbudowanego w kilku fazach zamku wyżynnego, znakomicie wykorzystującego uwarunkowania terenowe, w tym wypadku malownicze formacje skalne występujące w Rudawach Janowickich. Ruiny zamku rycerskiego znajdują się, na granitowej górze (561 m n.p.m.) wznoszącej się nad okolicą. Budowa zamku zakończyła się zdaniem niektórych historyków prawdopodobnie przed 1386 r., kiedy niedaleki Sokolec przeszedł w ręce rycerza Hannosa Reinbabena. Wykorzystano tu maksymalnie istniejące ukształtowanie terenu i istniejące samotnie stojące skały, które połączono kamiennym murem, co utworzyło dziedziniec. Na jednej ze skał wybudowano kwadratową wieżę, a po przeciwnej stronie dziedzińca budynek mieszkalny łączący się z domem kapelana, do którego schody wykuto w skale. Obok wieży znajdował się dom kobiet. W skale wykuto studnię, na południowo-wschodniej stronie dziedzińca wybudowano piekarnię i kuchnię. Mający stanowić odtąd siedzibę rodu, strzegący biegnących w pobliżu szlaków handlowych gmach został w 1433 roku zniszczony przez reprezentujących interesy biskupa wrocławskiego mieszczan świdnickich, którzy przybyli tu zbrojnie, starając się położyć kres częstym rabunkom na drogach – właściciele Bolczowa nie dość bowiem, że sympatyzowali z husytami, to nie stronili też od raubritterstwa, czyli bandyckich najazdów na tabory kupieckie. Starosta księstwa świdnicko-jaworskiego, Konrad von Hochberg, 15 października 1512 roku sprzedał wsie Mniszków, Miedzankę, Janowice i Bolzenstein razem z wszystkimi kopalniami i placami kopalnianymi Halsowi Diepold von Burghaus. Po zniszczeniach wojennych zamek został odbudowany dopiero w latach 1517—1518 prawdopodobnie przez Hansa Dippolda von Burghaus. Powstał wtedy dziedziniec, a w południowym narożniku wzniesiono wieżę obronną, zaś w murach rozmieszczono szereg strzelnic. Do odbudowy wykorzystano naturalne skały, tworząc monolityczną budowlę. Był to jeden z najsilniejszych punktów strategicznych, szczególnie ważny dla Śląska z uwagi na burzliwe wtedy czasy, związane z częstymi walkami o utrzymanie tego regionu przy koronie czeskiej. W 1537 roku Hans Dippold von Burghaus sprzedał dobra w Mniszkowie, Miedziance i Janowicach oraz zamek Bolczów królewskiemu sekretarzowi Jobstowi Ludwigowi Dietzowi. On wydał w 1539 roku nowe Prawo górnicze mające 113 artykułów w tym 13 artykuł traktował o zwolnieniach kopalń z podatków. Mimo tego po 4 latach tj. w roku 1543 sprzedał wszystkie swoje posiadłości braciom Hansowi i Franzowi Hellmann. Wówczas to nastąpiło dalsze umocnienie warowni w związku z zagrożeniem Śląska ze strony Turków. W latach 1520—1550 zamek ponownie rozbudowano i unowocześniono. Wzniesiono wysunięty przed wieżę bramną kamienny mur oraz zbudowano basteję, suchą fosę. Przystosowano także mury do broni artyleryjskiej poprzez wykonanie strzelnic kluczowych. Prace kontynuowano do 1550 r. Prawdopodobnie również wtedy wykuto od strony barbakanu fosę, przez którą przerzucono most. Następnymi właścicielami zamku była rodzina Schaffgotsch. Daniel von Schaffgotsch dokonuje w latach 1608-1609 niewielkiej przebudowy zamku. Podczas wojny trzydziestoletniej zamek pierwotnie służył za schronienie okolicznej ludności różnego stanu, wkrótce jednak został wzmocniony i obsadzony załogą cesarską, by poddać się pod naporem sił szwedzkich w roku 1641. Cztery lata później, przypuszczalnie na skutek zdrady jednego z obrońców, 5 grudnia 1645 został ponownie zdobyty i spalony przez Szwedów – spłonęła wówczas drewniana konstrukcja wraz z poszyciem i więźbą dachową. Od tamtego czasu Bolczów nie powrócił już do swej dawnej świetności. Będący w stanie mocno zaawansowanej, lecz wciąż pięknej ruiny stał się atrakcją turystyczną okolicy, m.in. w 1824 zwiedzał go król pruski Fryderyk Wilhelm III wraz z małżonką hrabiną Augustą von Harrach i cesarzową rosyjską Aleksandrą, a kilka lat później bawił tu książę, przyszły cesarz Niemiec Wilhelm I. W roku 1848 mieszkający w Janowicach hr. Wilhelm Stolberg-Wernigerode kupił zamek, a następnie przystąpił do zabezpieczania oraz fragmentarycznej rekonstrukcji rozsypujących się murów, uporządkował okoliczny teren i przywrócił do stanu używalności zasypaną studnię. W celu poprawienia warunków bezpieczeństwa odwiedzających wybudowano drewniane schody i poręcze, aby można było korzystać z punktów widokowych na panoramę Karkonoszy.

(za http://rudawyjanowickie.pl)

LOKALIZACJA
50°51’39.4″N 15°54’42.0″E

wczoraj…

obecnie

Jawor – zamek

Posted in Powiat jaworski, Zamek  by robertsulik on Październik 17th, 2009

Jawor (niem. Jauer)

Zamek znajduje się w zachodniej części miasta. Był pierwotnie siedzibą Bolka I, księcia świdnicko-jaworskiego i jego następców. Po włączeniu księstwa do Czech w latach 1368-1741 była tu siedziba starostów królewskich. Zamek został gruntownie przebudowany w latach 1663-1665, a w 1705, odnowiono wieżę zegarową. Fryderyk II Pruski w 1746 roku przekształcił zamek w więzienie, które pełniło tę funkcję do 1956 roku. Obecnie jest to właściwie bezstylowy kompleks budynków, posiadający jednak wiele reliktów poprzednich epok aż do piastowskiego założenia.

LOKALIZACJA
51°02’59.5″N 16°11’26.8″E

wczoraj…

 

obecnie

Bolków – zamek

Posted in Powiat jaworski, Zamek  by robertsulik on Październik 17th, 2009

Bolków (niem. Bolkoburg)

Pierwsza wzmianka o zamku pochodzi z 1277 roku kiedy to książę legnicki Bolesław II Łysy zwany Rogatką stwierdza „…castro nostro…”. Jednak samo powstanie zamku gotyckiego wiąże się z panowaniem Bolka I. W tym okresie powstaje prawdopodobnie wieża dziobowa albo klinowa. Jest ona jedynym przykładem tego typu budowli w Polsce. Jej pierwowzorów należy szukać we Francji i Czechach gdzie pojawiają się w XIII wieku. Wysokość wiży wynosi dziś 25 m. Pierwotne wejście do niej znajdowało się na poziomie pierwszego piętra, dziś prowadzi do niego drewniany krużganek. W przyziemiu znajduje się tzw. loch głodowy, do którego można było dostać się jedynie z góry.Natomiast wejście na wyższe kondygnacje umożliwiają schody umieszczone wewnątrz grubego na 4,5 m. muru. Do zamku prowadził system bram. Zewnętrzna murowana połączona szyją bramną z drugą wewnętrzną, znajdującą się przy dzisiejszej cysternie. Dalsza gotycka rozbudowa przypada na okres panowania dwóch książąt Bernarda oraz Bolka II. Prowadzona najprawdopodobniej etapami, doprowadziła do połączenia istniejących skrzydeł zabudowy w jeden budynek mieszkalno-gospodarczy. Komunikacja odbywała się przy pomocy schodów i ganków zewnętrznych. W tym też czasie następuje dalsza rozbudowa umocnień bram oraz murów zewnętrznych zamku gotyckiego. Z tego okresu zachowało się niewiele elementów wystroju architektonicznego. Są to portale na parterze, dwudzielne okno wychodzące na dziedziniec na wysokości trzeciej kondygnacji, czy też wewnątrz okienko w kształcie koniczyny. Ostateczny kształt zamek uzyskuje w XVI wieku. Rozbudowę rozpoczęto w 1540 roku, a kierował nią znany architekt Jakub Parr. Powstaje wówczas nowy budynek mieszkalny zwany dziś Domem Niewiast, połączony nowo wzniesionym krużgankiem z istniejącymi zabudowaniami. Następuje również przebudowa dawnego budynku mieszkalnego nadająca mu renesansowy charakter. W tym czasie ma miejsce rozbudowa zewnętrznych linii fortyfikacji przystosowanych już do broni palnej. Powstają dziedzińce zewnętrzne wraz z systemem murów obronnych i bastei. W sumie w wyniku przebudowy zamek zajmował powierzchnię 7.600 m2 i należy go zaliczyć do największych. W swojej historii zamek bolkowski był wielokrotnie oblegany. W 1245 roku wojska czeskie pod dowództwem rycerzy z Czernej na próżno czterokrotnie szturmowały jego potężne mury. Nie został również zdobyty w czasie wojen husyckich przewalających się przez Śląsk. Dopiero w 1463 roku zostaje wzięty szturmem przez króla czeskiego Jerzego z Podjebradu, który osadza na nim rycerza Jana z Czernej.Zasłynął on wkrótce z rozbojów i grabieży, co spowodowało, iż zamek został oblegany, a następnie zdobyty przez mieszczan wrocławskich i świdnickich w 1468 roku, a sam rycerz został powieszony. Po przebudowie wielokroć oblegany, w czasie wojny trzydziestoletniej zostaje zdobyty przez Szwedów w 1646 roku po uszczupleniu załogi do 40 knechtów.Zamek wówczas znacznie ucierpiał. W 1703 roku zostaje zakupiony przez Cystersów z Krzeszowa. Po sekularyzacji zakonu w 1810 roku przechodzi na własność skarbu państwa. Opuszczony powoli staje się ruiną. W 1885 roku rada miasta zezwala na częściową rozbiórkę murów. Odbudowę zamku rozpoczęto w pierwszej połowie XX wieku. Przerwana wstrząsami dziejowymi została wznowiona w 1994 roku.

(za www.zamek-bolkow.info.pl)

LOKALIZACJA
50°55’17.2″N 16°05’52.1″E

wczoraj…

obecnie

Kunnersdorf – zamek

Posted in Dolny Śląsk w Saksonii, Zamek  by robertsulik on Październik 11th, 2009

Kunnersdorf

LOKALIZACJA
51°11’58.3″N 14°55’27.9″E